Gitmek mi zor, kalmak mı?

Hayat bazen beklenilmeyen rüzgarlar estirir hayatımızda. Ya sizi ya sevdiklerinizi savurur etrafa, sanki bir daha buluşamayacaksınız gibi. Karamsarlıklar arasında savrulan gözyaşları hep saklanılmak ister.

"Mutlaka görüşecektir ayrılanlar, mutlaka aranacak ve mutlaka mektuplar yollanacaktır". Yalanlar söylenir karşılıklı, gitmeden önce mutlu olmak için. Belki de ayrılığın acısını unutturmak için!

Kalakalmıştır yola çıkan tek başına. Ne bekliyordur kendisini, sevdiklerinden ayrılmak neyin uğrunadır acaba? Kafada soru işaretleri , gerisinde sevenler , gelecekteki bilinmeyene başlamıştır yolculuk.

Araya önce saatler girer, özlersiniz. Sonra günler girer, haftalar ve aylar derken artık ayrılanlar ayrılmıştır. Artık görüşseniz bile ayrısınızdır! Paylaşılanlar azalmış, görüşler değişmiş, zevkler bile farklılaşmıştır. Hayat mücadelesi artık ayırmıştır gidenle kalanı!

Sensiz de yaşanıyor?

Sensiz de yaşanıyor işte! İlk zamanlar çok canım yanmıştı ama insan her şeye alışıyor. Yokluğu da öğreniyorsun açlığı da üşümeyi de yanmayı da




Sensiz de yeniyor yemek işte! Gerçi ekmeğin köşesini hep sana ayırmak geçiyor içimden ama yapmıyorum. İnadına ben yiyorum. Olmayan hakkını kaybediyor!




Sensiz de gülünüyor işte! Bazen öyle olaylar oluyor ki elim telefona gidiyor. Anlatmak istiyorum çünkü sadece ikimiz anlarız biliyorum fakat aramıyorum!




Sensiz de uyunuyor işte! İlk zamanlar dönüp durduğum o yatağa şimdi kafamı koyunca kapanıyor gözlerim. Hayatın yorgunluğu günün stresi derken vücut da bitiyor. Bir ara yastığa sarılıyordum sen diye! Şimdi uyanınca bakıyorum ki elim kolum bomboş! Vakti gelince saracaktır başka bedeni bekliyorum!




Sensiz de içiliyor işte! Akşamüstü bir yorgunluk kahvesi yapıyorum kendime üstü bol köpüklü. Geçiyorum camın kenarına hava güzelse balkona; fonda Edith Piaff bazen Sezen ya da Müzeyyen Abla ses veriyorlar bana. Kahvenin tadı değişmiyor sen yoksun diye! Sadece artık fal kapatmıyorum..




Sensiz de geziliyor işte! Kendimi o dört duvarın arasından çıkardım. Kimi akşam dostlarla duble yanı sohbete ülke kurtarmaya; kimi zaman tek başıma tiyatroya gidiyorum.

Yollarda senin adın yazan dükkan isimleri çarpıyor gözüme o an içim bir sızlıyor ama o da geçiyor. Kendi kendime gülümsüyorum.




Velhasıl sensiz de bu ömür bir şekilde geçiyor. Zaman kabuk bağlatıyor yaraları. Ölümün acısına katlanan insan ayrılığınkine de dayanıyor. Uykusuz geceler de bitiyor hiç dinmeyecek sandığım gözyaşlarım da!




Sensiz de yaşanıyor yani; ancak aklımı kurcalayan soru şu:




Ne gerek var?

Betül AYAS

Engelleri Kaldır

Engelleri Kaldır

Anlamak yada anlamamak yada anlamaya çalışmamak...

İnsanların seni anlıyorum derken aslında anlamadıklarını, hatta anlamaya çalışmadıklarını şimdi anlıyorum.

Birisini anlamak için ona biraz anlam katmalıdır başka bir insan, anlamsız olan birini nasıl anlayabilir ki bir başka insan?

BİRGÜN

Apansız uyanırsan gecenin bir yerinde
Gözlerin uzun uzun karanlığa dalarsa
Bir sıcaklık duyarsan üşüyen ellerinde
Ve saatler gecikmiş zamanları çalarsa
Bil ki seni düşünüyorum

Bir vapur yanaşırsa rıhtımına bin,açıl
Örtün karanlıkları masmavi denizlerde
Ve dinle kalbimi bak nasıl çarpıyor nasıl
O bütün özlemlerin koyulaştığı yerde
Bil ki seni bekliyorum

Bir sabah gün doğarken aç perdelerini,bak
Sevinçle balkonuna konuyorsa martılar
Kendini tadılmamış derin bir hazza bırak
Dökülsün dudağından en umutlu şarkılar
Bil ki seni istiyorum

Gecelerden bir gece uyanırsın apansız
Uzaklarda elemli,garip bir kuş öterse
Bir ceylan ağlıyorsa dağlarda yapayalnız
Ve bir gün kabrimde bir sarı çiçek biterse
Bil ki seni seviyorum

Yazar : Ümit Yaşar OĞUZCAN

BİR AYRILIK GÜNÜDE
Ne gariptir şu ayrılık günleri
Bir dosttan da, düşmandan da ayrılsan
Nedense bir tuhaf oluyor insan

Derin bir sızı giriyor içeri
Son bir defa bakarken caddelere
Dükkanlara, evlere, kahvelere

Hatıra yüklü kervanlar geçiyor
Dolu dolu gözlerinin önünden
Bu son yadigar mı bir ayrılık gününden

Ne unutulmaz zamanlar geçiyor
Ağır ağır biz farkında değilken
Gökler masmavi, yaprak yemyeşilken

Sen istediğin kadar unutulmaz de
Bu son dakika, bu vakitsiz yağmur
Unutulur, azizim unutulur

Başka ne yapılır böyle bir günde
Kapanan bavul, çivilenen sandık
Ve sonra kuru bir 'Allaha ısmarladık!'
Yazar : Ümit Yaşar OĞUZCAN

28 (YirmiSekiz)

Önceleri sadece bir sayıydı 28 benim için. Sonra bir gün bir anda sevdiğim uğurlu bir sayı oluverdi. Ve şimdi ise sevmediğim, uğursuz bir sayı oldu hayatımda. Aslında 28 değildi bu anlamları taşıyan bende. Bu anlamları sen ve seninle yaşadığım anılar taşıyordu.

Böyledir işte sevmelerimiz, değer vermelerimiz. Hayatımızda sıradan olan bir şeye bir anda birçok anlam yükleyiveririz. Sonra bu anlamı taşıyamadığında yüklediğimiz, bir anda sevmediğimiz bir şey oluverir, önceleri sıradan sonraları vazgeçilmez dediğimiz şey. Bizler böyleyiz işte, bir anda herşeyi yüceltip sonra onu yerin dibine sokup yok edebilecek kadar katı, gaddar ve kötü varlıklarız.

Şimdi geriye dönüp bakıyorum ve biz insanların ne kadar kötü olduğunu bir kez daha anlıyorum. Neden derse birisi buna. Cevabı şu; bir göz attım bloğuma ve ne zaman yalnız kalmışım, ne zaman hayat içimi acıtmış işte o zaman oturup yazmışım bir şeyler. İşte böyle kötüyüz ne zaman başımız sıkışsa bir yerlere sığınırız. Bazen yazmaya, bazen bir dosta bazen de yaradana. Ve bazen de alkole. Bugün ben önce yazmaya sığındım içimi acıtan şeyleri yazıya dökerek bir nebze de olsa rahatlamak istedim, ama olmadı. Artık diğer ihtimalleri deneyeceğim, belki biri tutar.

Gider ayak alıntı bir sözü de paylaşmak isterim:

"Önemli olan 'zamana bırakmak' değil, 'zamanla bırakmamak' mış !" sanırım sorun buradaydı;

Biz 'zamana bırakmak' ile 'zamanla bırakmayı' karıştırmışız !